آن صدایی که مرا سوی تماشا می‌خوانداز فراموشیِ در زمان حاضر به روز آینده می‌خواند آشنا بود صدا، لهجه زیبایی داشتگله از فاصله، از غربت و تنهایی داشتهم‌نفس با من از آهنگ فراقم می‌خواندداشت از گوشه ایران به عراقم می‌خواندیادم انداخت که آن سوی تماشا او هستمی‌روم می‌روم از خویش به هر جا او هستجمکران بدرقه در بدرقه، تسبیح به دستسهله آغوش گشوده‌ست مفاتیح به دسترایحه رایحه با بوی خودش می‌خوانَدخانه دوست مرا سوی خودش می‌خوانَدخانه دوست که از دوست پر از خاطره استخانه دوست که نام دگرش سامره استآن اویسم که

سخت است وطن موکب ماتم شده باشدعیدانۀ ما فرق کند غم شده باشد سخت است که مجبور شوی صاف بگیریقد و کمری را که ز غم خم شده باشدسخت است سر شب رمضان باشد، ناگاه...چون صبح شود ماه محرم شده باشداز داغ جگر سوزتر آن است که آنرا...از اول شب هلهله مرهم شده باشدای وای از آن دل که خبر پشت خبر باز...با موج غم و درد دمادم شده باشدسخت است یتیمی، بخدا داغ بزرگ استهر چند که فرزند تو محکم شده باشددر خواب نمیدیدم از این دست پریشانمن باشم و سوگ تو فراقم شده باشدای کاش که بیدار شوم باز تو باشیبی آنکه نخی مو ز سرت کم ش

اللَّهُمَّ الْعَن شَايَعَتْ وَ بَايَعَتْ وَ تَابَعَتْ عَلَى قَتْلک، اللَّهُمَّ الْعَنْهُمْ جَمِيعاًحاج قاسم رسید مهمانت؟ جمعتان جمع و حالتان خوب است؟چه بهشتی است آن طرف با اوچقدر حال آسمان خوب استتا که آرام باشد از غم‌هاچقدر ما خدا خدا کردیماو که آرامشش شهادت بودما چرا آن همه دعا کردیم؟حاج قاسم بگو به رهبرمانما همه وارد نبرد شدیمدگر از هیچ کس نمی‌ترسیمحاج قاسم ببین چه مرد شدیمما که شرمندهٔ شما ماندیمجای ما هم مواظبش باشیدبتکانید گرد رویش راخسته است او مراقبش باشیدحاج قاسم بگو خیالش تختبابت دین